Sila robocza

Najogólniej biorąc, między kształtowaniem się poziomu siły roboczej w rolnictwie a strukturą agrarną istnieje bezpośrednia współzależność. Jej wyrazem jest zmniejszanie się liczby zatrudnionych, przypadających na 100 ha użytków rolnych, w miarę wzrostu powierzchni gospodarstw. Z tego również wynikałoby, że zmniejszenie lub zwiększenie liczby ludności rolniczej może być związane ze wzrostem lub spadkiem liczby gospodarstw chłopskich, a więc przy danej powierzchni użytków rolnych, zwiększeniem lub zmniejszeniem średniej wielkości gospodarstw. Zasadniczą cechą ewolucji czynnika pracy jest zmniejszanie się potencjału pracy w rolnictwie wraz z postępującym uprzemysłowieniem. Zarówno proces uprzemysłowienia, jak i zmniejszenia się potencjału pracy w rolnictwie są zjawiskami postępowymi, wynikającymi z ogólnych prawidłowości dynamicznego rozwoju gospodarczego, są jego źródłem i konsekwencją. Z punktu widzenia gospodarki rolnej prawidłowość tych procesów i ich konsekwencje są zasadniczym warunkiem postępu w rolnictwie, który podobnie jak w innych działach gospodarki narodowej, polega na tym, że na jednostkę produktu przypada coraz mniej pracy ludzkiej. Tam, gdzie następuje uprzemysłowienie, wzrasta produkcja rolna, zwiększa się wydajność pracy w rolnictwie i zmniejsza się względna ilość pracy żywej. Im większy jest odsetek ludności zajmującej się rolnictwem, tym poziom wdajności pracy w rolnictwie ma większe znaczenie dla całego społeczeństwa.
księgowość wrocław chwilówki ochrona